08 Eylül  2007 Haliç / İstanbul

Şair demiş ki “İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı” ... Bense İstanbul’u ve İstanbullu’yu aradım gözlerim açık...

İnsanların canları sıkılınca, ... çeşitli tepkiler verirler. Kimi içine kapanır, kimi hayata küser, kimi ... kimi ... kimi vs.... Bense makinamı alıp Üsküdar-Eyüp turu yapmak istedim....

Hava güzel... Üsküdar meydana indim ve  bir anda kendimi tarihi kalıntıların içinde buldum. Çok olmuş buralara arabasız gelmeyeli…Acıbadem/Mecidiyeköy zorunlu hattı unutturmuş buraları...

Marmaray kazı çalışmaları sırasında çıkanlar karşımda gözlerime inanamadım ,tarih yeniden kendini hatırlatırcasına ortalık yere fırlamış sanki…Biz hep buradaydık ey insanlar, kendinizi bu şehrin sahibimi sanıyordunuz gibi duruyorlar. Şimdi ne görmemezlikten gelmek mümkün ne de orda öyle durması... Tahrip edilmiş biraz…Belliki daha önce oradan geçirilen genişçe bir boru bu kalıntıları yaralayarak  ilerlemiş..... ama ne önemi var... bizde çok var bu duvar yığınlarından....Tarihi şehirde yaşamanın şımarıklığı bu bizdeki…değer vermeyip değersizleştiğimiz geçmişimizin izleri…

Çok hareketli iskele…ne çok insan ne çok yere gidiyor…Güzargahım belli ...Her buçuk saatlerde büyük bir motor kalkıyor Üsküdar’daki Eminönü iskelesinden.... Karaköy, Eminönü, Kasımpaşa, Fener, Balat, Hasköy, Ayvansaray, Sütlüce ve Eyüp’de son bulan bir tur.....Başı ve sonu arasında ilginç bir 60 dk yaşanıyor.

Bu süre zarfında, sevinci, hüznü, adatılmışlığı, güzelliği, çirkinliği, hoşgörüyü, hazmedememeyi, doğruyu, yanlışı kısacası tüm karşıtları görebilmek mümkün... tabi görmek isterseniz.

Ben ve makinam Istanbul’u  çok aradım ama bulamadım, burası belki Istanbul ve Haliç idi ama gördüğüm insanlar buralı değildi, gerçekleri nerede acaba......