istanbul

EKİM 2001 / ATATÜRK HAVA LİMANI

Destan Önü

İşte zamanın karanlığı gece gibi;
Geçer, bir gölge komadan.
İşte, Tanrı nefesli sahiller,
İşte Bizans, kopmuş Roma’dan,
Sakalları uzamış keşişler sırtında,
Bahar halinde bir yük:
Sur örülmüş kıyılarda yokluğa taraf
Taşlarla, kıskançlıkla ağır ve büyük.
Eski İstanbul, ruh kadar eski
İnsan daha fazla eskiyemez ki.
Bir boşluk ki göller tadında uzun
Ya hiç’e uzanmış vaktimiz ya hep’e
Yedi meçhul üstüne açılmış,
Yedi tepe.
Haliç, dünya öküzünün boynuzu, hiç kımıldamaz.
Kımıldar bir kapalı su
Geçer asırlar gövdesine, aydınlık, Uyumayanların uykusu
Eski İstanbul hatıralardan eski
Göresin usul usul gez ki.
Tarümar olmuş,
Dara’dan, Sardanapal’dan anlar,
Gemilerle, kervanlarla dolmuş çırılçıplak,
Aşkı kaybedenler, bulanlar.
Çağ çağ kapılarında durmuş,
Nesilleri Asya’nın bu bakış ahu diye.
Sormuş sıcak rüyasını,
Peygamberin orduları ‘Hu’ diye.
Eski İstanbul, eski.
Geçmiş günleri kimse söyleyemez ki.
Saz sesleri gelir, din uğruna çarmıha gerileceklerden
Belki çarmıhsınız, belki sazsınız.
Ölümlerden hangisi gerçek,
Anlıyamazsınız.
Farkedilmez doğu ve batı
Hayaller dolusu cenaze, düşüncelerden.
Ayaklarınızın, ayaklarınızın Ayrılışı yerden.
Eski İstanbul, yakın ve eski Öyle bir ses ki.
Can ile ten susamış, susamış,
Geçmiş de nice güzeller aradan.
Osmanlı padişahı Sultan Mehmet,
Bir seher, kadırgalarını yürütmüş karadan.
Aşkı ile döktüğü bütün topları bir bir dizmiş,
Çevirmiş hülyanın her yanını.
Lale gibi vermiş bir akşam güneşinde,
Yiğit Yeniçeri canını.
Eski İstanbul, çok eski,
Rüzgar, şahadete varasın es ki.
Dil farkı, din farkı iyice azalmış o sürelerde,
Bir sis ki bahçelere, yüzü, cihanı kaplar.
Yeniden güne çıkmış, yeniden aydınlığı hayata mahzenlerden,
Nur ve hayal olmuş ellerin yazdığı kitaplar,
Yürümüş, yürümüş, hilalleri Türklerin,
Allahın havalarına, yalnız ve tek.
Serdengeçtilerle, akıncılarla
Burdan başlamış dünyayı sevmek.
Eski İstanbul, hem rahat, hem eski Yaşaması öyle tez ki.

Fazıl Hüsnü Dağlarca

Previous Preview

Back to thumbnails

Next Preview