Bir yanında Avrupa diğeri Anadolu
Kıtalar arasında buluşan medeniyet
Tepelerle örülmüş tarihe düşen yolu
-Görünen yüzündeki görünmez hakimiyet
-İstanbul! ..Suskun dilde ruhâni masumiyet

Fatih camisindeyim… Burası kutlu mekân
Güvercinler tesbihde, zikir; gizli bir figân
Sessizce seyrediyor, Fatih Sultan Mehmet Hân
-Sanki diyormuş gibi” sen misin feth ettiğim
-O eşsiz müjde ile büyük hazzı tattığım”! ...

Ne yaman çelişkidir yaşadığın her anın
Gününde izi varken geçmişteki zamanın
Ne ezanların suskun, ne kısık sesi çan’ın
-Pera’da kadehlerin çın-çın derken yosmana
-Yedikule hıçkırır ağlarken genç Osman’a

Dillerde Sadabâd’ın ihtişamı, lâlesi
Eyüp sultan Nebi’nin nurâni şelalesi
Galata bir Hazerfan, ilhamsa Kız Kulesi
-Topkapı sarayından süzülür eşsiz rahmet
-Ayasofya suskunken, coşuyor Sultan Ahmet

Gece örterken seni Etiler’de gün başlar
İstinye, Tarabya’da türlü-türlü telaşlar
Sabah ezanlarına tempo tutar sarhoşlar
-Yollarına set çektik, görünmez oldu nusret
-Alnın secdeden kaçar, secde alnına hasret

Kumkapı’da mastika, sulu kulede fasıl
Çarşamba teheccüdde sarsıl İstanbul sarsıl! ...
Hangisi gerçek çehren belli değil velhasıl
-Şehitlik kan ağlıyor, Zincirlikuyu şaşkın
-Dünya sana aşıkken, aşk arar olmuş aşkın?

Bu bir hesaplaşma mı, geçmişi inkar niye
Örümcek ağlarıyla örülmüş her külliye
Heybeli mehtaptayken ağlar Süleymaniye
-İstanbul, duy sesini sûkutta yanan âhın
-Bedene ağır gelir, bu rengarenk günahın

Konstantinopol diyor adınla ezilenler
Patrikhane tezgâhı yazılıp çizilenler
Unutmuş büyük fethi hizaya dizilenler
-Bir Mehmet’e yetmeyen köhnemiş Bizans, uyan! ...
-Yetmiş milyon Mehmet var bitsin! Ekümen rüyan

Vakıflar, hastaneler, kervansaray, imaret
Sensin ana şefkati sensin sonsuz merhamet
Anlayamadık seni gel hakkını helal et
-Darülacezen ile sensin batmayan güneş
-Kilise, havra, cami aynı mekanda kardeş

Ecdadın yadigârı toruna candan candır
Taşın şehit türbesi, temelde harcın kandır
Toprağın Türk’e mahrem, yalnız Türk’e vatandır
-Ey karanlık çağları aydınlatan son okul!
-Ne geçmişini unut, ne dünde kal İstanbul...


Oflu/ Ahmet Faruk Türkyılmaz